ৰিমঝিম আৰু জাদুৰ বটগছ
(Rimjhim and the Magical Banyan Tree)
লিখক: Md Sultan Alam
---
ভুমিকা
এই গল্পৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈছে এটা সৰু ছোৱালী, ৰিমঝিম, যিয়ে প্ৰকৃতিৰ পৰা নতুন শিক্ষা আৰু সাহসৰ পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে এক ডাঙৰ সমস্যাৰ সমাধান কৰে। এই গল্পত শিশুতোষ কল্পনাৰ সৈতে এক গভীৰ শিক্ষা যুক্ত কৰা হৈছে—প্ৰকৃতিৰ যত্ন লোৱাৰ গুৰুত্ব।
---
Chapter 1: ৰিমঝিমৰ অদ্ভুত প্ৰত্যেকদিন
(Rimjhim's Curious Daily Life)
গাঁৱৰ এখন সৰু ঘৰ। ওচৰত এটা দীঘল নদী। নদীৰ কাষৰ এখন খেতি পথাৰত ৭ বছৰীয়া এটি ছোৱালী খেলি থাকে। তেওঁৰ নাম ৰিমঝিম। সৰহসৰহ পৰ্বতৰ দৰে শুৱনি ঠুঁটোত লাজুক হাসি। ৰিমঝিমৰ এটা বিশেষ বন্ধুও আছে—এটি সৰু চৰাই। চৰাইজনৰ নাম পাঞ্জি।
পাঞ্জি ৰিমঝিমৰ লগত প্ৰায়ে কথা পাতি থাকে। পাঞ্জিয়ে সন্মুখৰ বনখনৰ কথা কয়। “ৰিমঝিম, বনখনত বহুতো গছৰ কথা শুনিছা নেকি? ওখ ডালৰ ওপৰত চুপিসাৰে বহি থকা ময়ূৰৰ কথা?”
ৰিমঝিম হাঁহি হাঁহি কয়, “বহুত ইচ্ছা আছে দেখাৰ। কেতিয়া যাব পাৰিম?”
এদিন ৰিমঝিমৰ মা-এ ব্যস্ত হৈ থকাত তেওঁ লুকাই লুকাই বনখনলৈ গ’ল। চাৰিওফালে ওখ গছ। কেতিয়াবা চিৰিক চিৰিক, কেতিয়াবা শব্দহীন পৰিবেশ। ৰিমঝিমৰ মন খুলি পৰিল। এইবাৰ তেওঁ বাটৰ মাজত এটা ডাঙৰ বটগছ দেখিলে। গছজোপা অদ্ভুত। তাৰ ওখ ডালবোৰে যেন আলফুলে ৰিমঝিমলৈ চাব পাৰে।
“সকলোবাৰ লগত দেখা কৰা নাই। নতুন বন্ধু নেকি?”
ৰিমঝিম আচৰিত। গছৰ পৰা শব্দ আহিছে। “তুমি কথা পাতিবা নেকি?”
“হয়,” বটগছে মিচিকীয়া হাঁহি দি ক’লে। “মই বটগছ, এই বনখনৰ জাদুৰ বন্ধু। মই যিসকলক চাওঁ, তেওঁলোক বিশেষ।”
ৰিমঝিমৰ চকু জ্বলি উঠিল। তেওঁ নতুন বন্ধুৰ কথা ভাবিলে। “তুমি মোৰ লগত বন্ধু হ’বা নেকি?”
“তুমি যদি প্ৰকৃতিলৈ সৎ হ’বা, মই তোমাৰ বন্ধু হ’ম।” বটগছে ক’লে। “পৰিবেশৰ বাবে মোৰ এটা কাম কৰিব পাৰিবানে?”
ৰিমঝিম উত্তেজিত হৈ ক’লে, “তুমি ক’লে সকলো কাম কৰিম। মা, পাঞ্জি, আৰু মই একেলগে বনখনৰ যত্ন ল’ম।”
এইপিনে বটগছে হাঁহিলে। “সেয়া পৰীক্ষাৰ পৰা জানিব লাগিব। মোক দিনে চাওঁ, কেতিয়াবা সন্ধিয়া। যদি তোমাৰ মন সকলোত ৰাখা, তেতিয়া তুমি মোৰ আসল বন্ধু।”
---
Chapter 2: বটগছৰ সতে বন্ধুত্ব
(Friendship with the Banyan Tree)
এদিন ৰিমঝিম পুনৰ বনখনলৈ গ’ল। তেওঁৰ মনত নতুন বন্ধুৰ সৈতে বহু কথা পাতিবৰ ইচ্ছা। বটগছৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁ মিচিকীয়া হাঁহিৰে ক’লে, “বটগছ, মই আহিলোঁ। আজিকালি মোৰ মনত বহুত প্রশ্ন আহে।”
বটগছে হাঁহি ক’লে, “সুধা তেন্তে, মই যিসকলো জানো সেয়া ক’ব পাৰিম। জানি লোৱা সদায় সহায় কৰে।”
ৰিমঝিম ক’লে, “তুমি কিমান বছৰ পুৰণি? তোমাৰ ডালবোৰৰ মাজত এনেকুৱা কি আছে যে পোৱালিবোৰ বহি সুখী হৈ থাকে?”
বটগছে দীঘলকৈ চিন্তা কৰি ক’লে, “মই বহু বছৰ পুৰণি। বতাহৰ লগত হেঁপাহ কৰে ছোৱালি, নদীৰ পানী খাই শিপা মজবুত কৰোঁ। মোৰ ডালবোৰে সৰু চৰাই, বান্দৰ, আৰু মানুহৰ দৰে প্ৰাণীক আশ্ৰয় দিয়ে। এই স্নেহৰ নাম হৈছে প্ৰকৃতি।”
এদিন বটগছে ক’লে, “তুমি যদি প্ৰকৃতিৰ বাবে সত্যতাই থাক, তেতিয়াহে। আমাৰ বন্ধুত্ব প্ৰতিদিনে মজবুত হ’ব।”
এদিনৰ পিছত ৰিমঝিম বটগছৰ ওচৰলৈ নিয়মীয়াকৈ আহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। বটগছে তেওঁক নতুন কথাবোৰ শিকালে—বনাঞ্চলৰ জন্তুৰ কথা, বতাহৰ গুণ, পানীৰ গুৰুত্ব।
---
Chapter 3: পৰীক্ষাৰ অভিসন্ধান
(The Test of Courage)
এদিন গাঁৱত দেখা গ’ল নদীৰ পানী কমি আহিছে। গাঁৱৰ মানুহবোৰ চিন্তিত। ৰিমঝিম বটগছৰ ওচৰলৈ গৈ সুধিলে, “মই একো কৰিব পাৰিম নেকি?”
বটগছে ক’লে, “তোমাৰ সাহসৰ পৰীক্ষা আছে। বনখনৰ গভীৰত খুজিবলৈ যোৱাগৈ। মই তোমাক পাত্ৰ এটা দিম। সেয়াই পানীৰ উৎসৰ বাট দেখুৱাব।”
তেওঁ পাত্ৰখন হাতত লৈ গভীৰ বনৰ মাজলৈ গ’ল। পাত্ৰখনত পানীৰ কণা জমা হ’ব ধৰিলে। তেওঁ অনুসৰণ কৰি এক গোপন পুখুৰী পালে। সেয়া বনখনৰ মূল পানীৰ উৎস আছিল। তেওঁ বুজি পালে, যদি বনখন সংৰক্ষণ কৰে, পানী পুনৰ বৈ যাব।
---
Chapter 4: পানীৰ সুৰক্ষা
(Protecting the Water)
গাঁৱলৈ আহি তেওঁ সকলোলৈ বুজালে বন সংৰক্ষণৰ গুৰুত্ব। গাঁৱৰ মানুহবোৰে তেওঁৰ কথা শুনি একত্ৰিত হ’ল।
গছপুলি ৰোপণ কৰিলে, আৰু পানীৰ অপচয় বন্ধ কৰিলে।
কেইদিনৰ ভিতৰতে নদী পুনৰ জীবন্ত হৈ উঠিল।
---
শেষ কথা
গল্পৰ মাজত এটা গভীৰ পাঠ আছে—“প্ৰকৃতিৰ যত্ন ল’লে, প্ৰকৃতিয়ে আমাক সুস্থ জীৱন দিব।”
লিখক: Md Sultan Alam
